Typy somatyczne to kłamstwo — dlaczego nie jesteś "ektomorfikiem"

Skąd się wzięły typy somatyczne?

W latach 40. XX wieku amerykański psycholog William Sheldon wysunął teorię, że budowa ciała determinuje osobowość. Tak — psycholog, nie fizjolog. Jego typologia (ekto/mezo/endo) miała służyć do przewidywania charakteru człowieka, a nie jego możliwości treningowych.

Teoria Sheldona została zdyskredytowana jeszcze za jego życia. Ale branża fitness pokochała te etykiety — są wygodne. Łatwiej powiedzieć klientowi "jesteś endomorfikiem, będziesz tył" niż wytłumaczyć mu bilans kaloryczny.

Moja historia: "ektomorfik" z nadwagą

Do ~20 roku życia byłem jedną z najchudszych osób w swoim otoczeniu. Nadgarstki jak patyki. Wszyscy mówili: "Masz szybki metabolizm, ektomorfik, nie przytyjesz."

Kiedy w końcu zacząłem liczyć kalorie, okazało się, że… jadłem za mało. Nie miałem szybkiego metabolizmu — po prostu nie dostarczałem nadwyżki. Wystarczyło jeść więcej i zacząć trenować siłowo.

Dziś, kilka lat później, mam sylwetkę, której "ektomorfik" rzekomo nigdy nie osiągnie.

Dlaczego ten mit jest niebezpieczny

• Zamyka Cię w pudełku: Słyszysz "jesteś endomorfikiem" i myślisz: zawsze będę gruby. Przestajesz próbować.
• Usypia czujność: "Mezomorfik" myśli, że ma "dobre geny" i nie musi się starać — aż tłuszcz go dogania.
• Odwraca uwagę od prawdziwego problemu: Twoja sylwetka to efekt diety, treningu, snu i konsekwencji — nie magicznej etykiety z lat 40.

Co zamiast typów somatycznych?

1. Policz kalorie — nie przez tydzień, przez miesiąc. Zobaczysz prawdziwy obraz.
2. Dostosuj do celu — nadwyżka na masę, deficyt na redukcję. Proste.
3. Ruszaj się — trening siłowy + codzienna aktywność (kroki).
4. Śpij — sen to podstawa regeneracji i gospodarki hormonalnej.